နန္းေလေျပႏု

အမွတ္တရဆိုတာ ဘာကို ေျပာတာပါလိမ့္……။
အျဖစ္အပ်က္၊ အေၾကာင္းအရာ၊ ေနရာေဒသ၊ ေန႕စြဲ၊ စိတ္ခံစားမႈ၊ လူပုဂၢိဳလ္ ဒါမွမဟုတ္ ပစၥည္းေတြလား…….။
လူတစ္ေယာက္အတြက္ အမွတ္တရ ရွိခဲ့တဲ့ အရာဟာ သူႏွစ္သက္ေသာ ပစၥည္းကို လက္ေဆာင္ရတဲ့ေန႕
ဒါမွမဟုတ္ ဆံုး႐ံႈးလက္လႊတ္ရတဲ့ေန႕ ျဖစ္ေနႏုိင္တယ္။ ေနရာေဒသ တစ္ခုဟာလဲ အမွတ္ရစရာ ပဲေပါ့။
ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ ရရွိပိုင္ဆို္င္တဲ့ေန႕ကို အမွတ္ရေနႏိုင္သလို ၀မး္နည္းနာက်င္ခံစားခဲ့ရတာကလည္း အမွတ္တရ ျဖစ္ေနႏိုင္တာပဲေလ….။
ကိုယ့္အေပၚမွာ ဂရုစိုက္ ၾကင္နာတဲ့သူကို အမွတ္ရတက္သလို စိတ္နာက်ည္းမႈေတြ ေပးတဲ့သူကိုလဲ မေမ့တက္ၾကဘူးပဲ။
ကၽြန္မအတြက္ အမွတ္တရေတြကေရာ ဘာေတြမ်ားလဲ……ေတြးၾကည့္မိတယ္။
အခုအသက္အရြယ္အထိ ေဖေဖရဲ႕ အရိုက္ကို သံုးခါတိတိ ခံခဲ့ရဖူးပါသည္။
မွတ္မွတ္ရရ…… ကေလးဘ၀က ေမေမ့လက္္ပတ္နာရီကို ယူ၀တ္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႕ ေပ်ာ္ပြဲစားတမ္းကစားတုန္း
ငရုပ္သီးေထာငး္လိုက္တာ နာရီတစ္ခုလံုး ညက္ညက္ေၾက သြားစဥ္က တစ္ခါ။ (မငိုဘူးတဲ့ဗ် အေၾကာကတင္းတယ္ေနာ္)
က်န္တဲ့ ႏွစ္ႀကိမ္ကေတာ့ အငယ္ေလးကို မရိုက္ေအာင္ ၀င္ေျပာမိလို႕ခ်ည္းပါပဲ။ (မိဘကို ဆရာျပန္လုပ္လို႕ ဆိုလား……)
အဲေလာက္အထိ ခ်စ္ခဲ့ရတဲ့ ညီမေလးကို ကုတင္ေပၚက တြန္းခ်ခဲ့ဖူးတာကလဲ အမွတ္တရေပါ့။
(တကယ္ေတာ့ တမင္မဟုတ္ပါဘူး လက္ေလးနဲ႕ တြန္းလိုက္တာ..အတြင္းအားက ေကာင္းလြန္းေတာ့ ျပဳတ္က်သြားတာပါ )
မိန္းမမဟုတ္ ေယာကၤ်ားမဟုတ္နဲ႕ သိုင္းခ်တမ္းကစားတာ ခုႏွစ္တန္းႏွစ္ အတန္းတင္ စာေမးပြဲအတြက္ ခံုစီေသာေန႕မွာ
လက္က်ိဳးခဲ့တာကလဲ အမွတ္ရေစတာပဲ။ (ေရွာင္လင္မင္းသားေလးဇာတ္လမ္းတြဲ လာတုန္းကေပါ့ဗ်ာ)
ေဆာင္းတြင္းတစ္မနက္မွာ ညီမႏွစ္ေယာက္ စာထက်က္ရင္း ေစာင္ၿခံဳကိုယ္စီနဲ႕ သိုင္းခ်ၾကတာ……
စိတ္ထဲမွာေတာ့ ၀တ္ရံုႀကီးေတြ တစ္ဖါးဖါးေပါ့……….။ ၀ွီးကနဲ ၀ွီးကနဲ……ေစာင္ေတြကို ေ၀့ကာရမး္ကာနဲ႕ သိုင္းကစားၾကတာ…….
ခ်လြမ္……ခၽြမ္….ခြမ္…….အသံမ်ိဳးစံု ထြက္လာမွပဲ ႏွစ္ေယာက္သား ဂုတ္ပု၊ လွ်ာထုတ္ၿပီး ၀ပ္သြားၾကတာ။
ေစာေစာစီးစီး ေမေမ က ထိုင္ငိုပါေလေရာ…….
”မိန္းကေလးေတြ ျဖစ္ၿပီး သိုင္းခ်တမ္း ကစားၾကတာတဲ့ ေအာင္မေလး စိတ္ညစ္တယ္……
စာေတာ္ၾကတာကလြဲၿပီး ဘာမွကို သံုးမရၾကဘူး…….”
ဘာညာသရကာနဲ႕ အရင့္အရင္က အျပစ္ေတြပါ ပါလာတာေပါ့ဗ်ာ။ ငိုမွာပဲဗ်…..ဖန္ခြက္က တစ္လံုးမွမွ အေကာငး္မက်န္တာကိုး……။
ခဏၾကာေတာ့ တစ္လမ္းေက်ာ္က သူငယ္ခ်င္းဆီကို ကၽြန္မသြားတယ္။
”ငါ….ေမေမ့ကို ဖန္ခြက္ေတြ ျပန္၀ယ္ေပးခ်င္တယ္ဟာ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ….” ဆိုၿပီး ေရခ်ိဳးေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းနားမွာ ေရစိုခံၿပီး မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႕ေပါ့။
သူငယ္ခ်င္းကလဲ အႀကံေကာင္းကို ေပးလုိက္တာပါ ”နင့္အေမဆီက ပိုက္ဆံေတာင္းလုိက္ေပါ့…”တဲ့။
အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႕ ကၽြန္မက အေမဆီမွာ ပိုက္ဆံေတာင္းတဲ့အခါ..ေခါင္းေခါက္ခံခဲ့ရတာကိုလဲ ခုထိ အမွတ္ရေနမိတယ္။
ကၽြန္မဆိုတာက ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက စာက်က္မယ္၊ စာလုပ္မယ္၊ စာေရးမယ္၊ စာဖတ္မယ္ နဲ႕ ႀကိဳးစားတယ္လို႕ နာမည္ရခဲ့သူပါ။
(စာက်က္ေနရင္ အိမ္က ဘာမွမွ မခိုင္းေတာ့ဘူးေလ….:) ေမေမကို ျပန္မေျပာေၾကး )
ႏွစ္စဥ္ ဆုေတြ ရခဲ့တဲ့ ကၽြန္မက ငါးတန္းႏွစ္ လပါတ္စာေမးပြဲမွာ ဖ်ားေနလို႕ အဆင့္(၁၃)ရတာကို ႐ိႈက္ႀကီးတငင္နဲ႕ ငိုခဲ့ဖူးတယ္။
တကၠသိုလ္၀င္တန္းမွာ ဂုဏ္ထူးတစ္ခုတည္းပါလို႕ အိမ္မျပန္ေတာ့ဘူးဆိုၿပီး နံရံနဲ႕ ေခါင္းနဲ႕ ေဆာင့္ကာ ေသေၾကာင္းႀကံခဲ့တာလဲ ကၽြန္မပါ။
ရိုးရိုးပဲေအာင္တဲ့ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းမကို သူ႕အိမ္က ဂုဏ္ျပဳတဲ့အေနနဲ႕ ကြန္ပ်ဳတာ ၀ယ္ေပးတဲ့အခ်ိန္မွာ…….
မွန္းထားသေလာက္ ျဖစ္မလာခဲ့တဲ့ ကၽြန္မကို ေဖေဖက သံုးလေလာက္ စကားမေျပာခဲ့တာကလဲ အမွတ္တရ ျဖစ္ေစတယ္။(T_T)
အဲေလာက္အထိ စာေမးပြဲရလဒ္တို႕၊ အဆင့္တို႕ကို တန္ဖိုးထားတဲ့ ကၽြန္မ…….
တကၠသိုလ္တက္တဲ့အခ်ိန္မွာ…. ရိုး၀မး္ရဖို႕ မလိုပါဘူး……. တကယ္တက္ရင္ ၿပီးတာပဲလုိ႕ ေႁကြးေၾကာ္ခဲ့ေသးတာ။
(ၿပီး….တကယ္လဲ မတက္ခဲ့ပါဘူး……:))
ေက်ာင္းတက္မယ္၊ စာလုပ္တယ္ဆိုတဲ့သူ ဖိုင္နယ္မွာ ေက်ာင္းေခၚခ်ိန္မျပည့္လို႕ လက္မွတ္ထုိးခဲ့ရတုန္းက အားလံုးထဲမွာ
မိန္းကေလးက ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း ျဖစ္ေနခဲ့တာကိုလဲ မွတ္မိပါရဲ႕။
အမွတ္ျပည့္နီးပါး ရမွ ေျဖႏိုင္တယ္လို႕ သတ္မွတ္ထားတဲ့သူက
ဂ်ပန္ဘာသာ အရည္အခ်င္းစစ္ စာေမးပြဲ က်စဥ္က ၀မ္းနည္းမေနခဲ့တာကလဲ အမွတ္တရတစ္ခုပဲ ထင္ပါရဲ႕…။
အင္း……ေတြးၾကည့္မွ အမွတ္တရေတြက ေတာ္ေတာ္မ်ားတာပဲကိုး…။
အမွတ္တရဆိုတာက…….အျဖစ္အပ်က္၊ အေၾကာင္းအရာ၊ ေနရာေဒသ၊ ေန႕စြဲ၊ စိတ္ခံစားမႈ၊ လူပုဂၢိဳလ္နဲ႕ ပစၥည္းေတြပဲေပါ့ေလ။
သာယာေပ်ာ္ျမဴးဖြယ္ရာေတြ၊ စိတ္ညစ္ညဴးဖြယ္ရာေတြ၊ ရယ္ရႊင္ဖြယ္ရာေတြ၊ ငိုေႁကြးပူေဆြးစရာေတြ…
လြမ္းဆြတ္ဖြယ္ရာေတြ၊ ေမ့ေပ်ာက္ဖြယ္ရာေတြ……. အားလံုး အားလံုး ေရာႃပြန္းေနတာကိုက ဘ၀ရဲ႕ အမွတ္တရေတြပါ.။
ကြန္ပ်ဴတာရဲ႕ မန္မိုရီလို Format ခ်မရႏိုင္တဲ့ လူေတြရဲ႕ ဦးေဏွာက္အသိညဏ္ထဲမွာ ႀကံဳခဲ့သမွ်ေတြဟာ အမွတ္တရခ်ည္းပါပဲေလ။
တိုက္ဆိုင္မႈေတြ ႀကံဳတဲ့အခါတိုင္း အမွတ္တရ ျဖစ္တတ္ၾကတာကိုက အမွတ္တရတစ္ခု ျဖစ္ေနေလရဲ႕….။