မိုးထက္အိမ္က တဂ္ထားလို႕သာ မျဖစ္မေန ေရးထားရေပမယ့္ အဓိပၸါယ္ နက္နဲက်ယ္ျပန္႔တဲ့ ေခါင္းစဥ္အတြက္
ေခါင္းႀကီးတယ္ဗ်ာ။ ေခါင္းစဥ္ရဲ႕ အဓိပၸါယ္ေအာက္က ေသြဖယ္မသြားေစဖုိ႕နဲ႕ ကိုယ္ေပးခ်င္တဲ့ အရာကို စာဖတ္သူဆီ
ေရာက္ေအာင္ပို႕ဖို႕ကို အေတာ္ေလး ခ်ိန္ဆၿပီးေတာ့ သတိထားေရးထားရတယ္။ ကိုယ္ေရးတဲ့စာ ကိုယ္တာ၀န္ယူရမွာကိုးဗ်။
ဘယ္ေလာက္ပဲႀကိဳးစားႀကိဳးစား လိုအပ္ခ်က္ေတြကေတာ့ ရွိေနဦးမွာပါပဲ…
ေရွ႕ကလူမ်ားျဖစ္တဲ့ မိုးထက္အိမ္ နဲ႕ ကိုျပည့္ၿဖိဳး တို႕ရဲ႕ အေရးအသားကို မမွီခဲ့ဘူးဆိုရင္ ကိုယ့္ရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္တစ္ခုသာ ျဖစ္ေၾကာင္း
ႀကိဳတင္ ၀န္ခံထားပါတယ္။

ယံုၾကည္ရာ……….
စကားလံုးသံုးလံုးတည္းနဲ႔ပဲ ႀကိဳက္သေလာက္ ခ်ဲ႕ကားေတြးလို႔ရတဲ့ အရာပဲဗ်ာ။ ကဲ…… မိုးထက္အိမ္ေရ….
မ်ားလွစြာေသာ ကိုယ္ယံုၾကည္ရာထဲက အေရးပါတယ္လို႕ ထင္ရေသာ ယံုၾကည္ရာေတြကို နည္းနည္း ခ်ျပမယ္ေလ။

နံပါတ္(၁)ကေတာ့ မိဘရဲ႕ သားသမီးအေပၚကို ထားတဲ့ ေမတၱာစိတ္ပါ…..
လံုး၀ကို ယံုမွားသံသယမရွိသင့္တဲ့ ယံုၾကည္ရာတစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။
မဟာဖို၀ါဒသမားေတြက ေျပာတက္ၾကတယ္… မိန္းမေတြက မယံုရဘူးတဲ့….
တစ္ခ်ိဳ႕ေသာ အမ်ိဳးသမီး၀ါဒီေတြကလဲ ေျပာတယ္… ေယာကၤ်ားေတြက မေကာင္းဘူးတဲ့…….
မေကာင္းတဲ့ ေယာကၤ်ားဟာလဲ သားသမီးအေပၚမွာေတာ့ ေမတၱာထားႏိုင္တယ္ဗ်။
ထို႕နည္းတူ မယံုရဘူးဆိုတဲ့ မိန္းမေတြဟာလဲ သားသမီးအေပၚမွာ သန္႕ရွင္းတဲ့ ေမတၱာကို ေပးႏုိင္ၾကတယ္။
ခၽြင္းခ်က္ဆိုတာေတြကို ဖယ္ထားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ မိဘေမတၱာဆိုတာကို ပထမဆံုး ယံုၾကည္တယ္။

နံပါတ္(၂)ကေတာ့ ေသြး………။ ေသြးဘယ္ေလာက္ပဲ က်ဲက်ဲ ေရထက္ေတာ့ ပ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကား….။
အဲဒီစကားကို စေျပာတဲ့သူက ဘယ္သူလဲဆိုတာ မသိေပမယ့္ ကိုယ့္ကို ေျပာခဲ့တာကေတာ့ ညီမေလးပါ။
တစ္၀မ္းကြဲ အစ္မေတြနဲ႕ စိတ္ကေတာက္ကဆ ျဖစ္တဲ့အခါတုိင္း သူ ေျပာတက္တဲ့ စကားေလးကို ..
ေလးေလးနက္နက္နဲ႕ ယံုတယ္။ ဟုတ္တယ္ဗ်။ ကိုယ္ကိုယ္ခ်င္း ဘယ္ေလာက္ပဲ ရန္ေစာင္ပါေစ……
ဘယ္လုိပဲ မ်က္ႏွာေၾကာ မတည့္ပါေစ…. သူမ်ားနဲ႕ ယွဥ္လာရင္ေတာ့ ေသြးဆိုတာ ေစးသြားတာပဲေလ။
ဒါေၾကာင့္မို႕လဲ ေဘးေျပာတာကို မယံုနဲ႕ ေသြးေျပာတာကို ယံုလို႕ ေျပာၾကတာေပါ့ဗ်ာ။
သို႕ေသာ္…. တကယ္ခင္လို႕ သတိေပးမယ္ ေဆြမ်ိဳးအရင္းထဲက သစၥာေဖာက္တတ္တယ္ဗ်….
လို႕ ကိုေလးျဖဴ ေျပာခဲ့တာကိုေတာ့ ခ်န္ထားလို႕ မရဘူးေပါ့ေလ… (အိုင္စီ ပရိတ္သက္ဗ် လာမျငင္းနဲ႕း)

နံပါတ္(၃)ကေတာ့ ႀကိဳးစားေနတဲ့သူအတြက္ အခြင့္အေရး အၿမဲရွိတယ္ဆိုတာကိုပါ။
မျမင္ႏိုင္တဲ့ ကံၾကမၼာေၾကာင့္ အခြင့္အေရးဆိုတာနဲ႕ လြဲေခ်ာ္ေကာင္း လြဲေခ်ာ္ႏိုင္ပါတယ္။
သို႕ေသာ္ တစ္စိုက္မတ္မတ္ လုပ္စဥ္အၿမဲ ႀကိဳးစားေနမယ္ဆိုရင္…..
တကယ္လုိ႕မ်ား …. အခြင့္အေရးက တံခါးလာမေခါက္ေသးခင္မွာ လိုတဲ့ေနရာကို ျပည့္ေအာင္ျဖည့္ထားမယ္ဆိုရင္………..။
တကယ္လုိ႕မ်ား…. ကိုယ့္ရဲ႕ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္စြမ္းကို အစြမ္းကုန္အသံုးခ်မယ္ဆိုရင္……..။
တကယ္လုိ႕မ်ား …… ယံုၾကည္ရာ အနာဂတ္ကို အစဥ္အၿမဲ ပံုေဖာ္ေနမယ္ဆိုရင္……….။
အခြင့္အေရးဟာ တစ္ပတ္ျပန္လည္လာမွာပဲလို႕ ယံုၾကည္တယ္ဗ်ာ။
ကုိယ္ႀကိဳးစားထားရင္ ႀကိဳးစားထားသေလာက္ ပိုေကာင္းတဲ့ အခြင့္အေရးေတြ ကိုယ့္ကို ေစာင့္ေနတယ္ဆိုတာ ယံုၾကည္တယ္။

ေနာက္ဆံုး ေကာက္ခ်က္ဆြဲၾကည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္ေတာ့…………..
ခံယူခ်က္မတူတဲ့ လူေတြမွာ ယံုၾကည္ရာေတြလဲ ကြဲလြဲခြင့္ရွိတယ္။ ကြဲလြဲႏိုင္တယ္။
သို႕ေသာ္… ကိုယ္ယံုၾကည္ရာကို အစြန္းေရာက္ လက္ခံမထားဖုိ႕ေတာ့ လိုမယ္။
အေျခအေနနဲ႕ အခ်ိန္အခါကို လိုက္ၿပီး ယံုၾကည္ရာကုိ ေျပာင္းလဲယူသင့္ရင္ ေျပာင္းလဲယူရမယ္။
ကိုယ္ယံုၾကည္ရာဟာ အမွန္တရား ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္…ဒါေၾကာင့္ ပံုေသစြဲမထားသင့္ဘူး။
ကိုယ္ယံုၾကည္ထားေသာ အရာဟာ ကိုယ္ထင္ထားသလို မဟုတ္ခဲ့ဘူးဆိုရင္ အႀကီးအက်ယ္ခံစားရတယ္ဆိုတာ ကိုယ္ေတြ႕ဗ်။
ဒါေၾကာင့္ ေရာက္ေနတဲ့ ကာလနဲ႕ ေဒသ အလိုက္ ကိုယ္ယံုၾကည္ရာကို လိုတိုးပိုေလွ်ာ့ လုပ္သင့္တယ္။
ေလာကဓမၼနဲ႕ ဆန္က်င့္တဲ့ ယံုၾကည္ရာေတြကို နည္းႏိုင္သမွ် နည္းေအာင္ ဆင္ျခင္သင့္တယ္။
ကိုယ္ယံုၾကည္ရာသည္ ကိုယ့္ဘ၀အတြက္ အေထာက္အကူေပးႏိုင္တဲ့ ခြန္အားျဖစ္ေနႏိုင္သလို…….
ဘ၀အေမွာင္ထဲကို အေရာက္ပို႕ႏိုင္တဲ့ တြန္းအားတစ္ခုလဲ ျဖစ္ေနႏိုင္တယ္…….. ဒါေၾကာင့္….
အစြန္းႏွစ္ဖက္ကေန လြတ္ကင္းၿပီး လက္ရွိအေျခအေနနဲ႕ ကိုယ္ယံုၾကည္ရာကို ခ်ိန္ခြင္လွ်ာ ညွိယူႏိုင္မယ္ဆိုရင္…
အရာရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အဆင္ေျပသြားလိမ့္လုိ႕လဲ ယံုၾကည္ထားေၾကာင္းနဲ႕ အဆံုးသတ္ပါေၾကာင္း…..

(မိုးထက္အိမ္နဲ႕ကေတာ့ ယံုၾကည္ရာတူတာ မ်ားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲ သူေတာ္ခ်င္းခ်င္း သတင္းေလႊ႕ေလႊ႕ ေပါင္းမိတာေပါ့ဗ်ာ။
အစကေတာ့ သူနဲ႕ အတူတူပါပဲဗ်ာလုိ႕ ေရးမလုိ႕ပဲဗ်။ သူက မရဘူးဆိုလို႕ အဟဲ)
နန္းကလဲ ဒီပို႕စ္ေလးကို ကိုသစ္ကိုအား ဆက္တဂ္လိုက္ပါတယ္၊ (ကိုသစ္ကိုေရ ျဗမၼာ့ဦးေခါင္း လႊဲေပးလိုက္ၿပီေနာ္… )

*အမ်ိဳးသားေကာင္း ေယာကၤ်ားတို႔ရဲ႕ ၀တ္စံုကို
ျပည့္စံုလံုၿခံဳေအာင္ ၀တ္ဆင္ထားၿပီး
ပိရိေသခ်ာတဲ့ ႏႈတ္ခမး္ပါးတို႔က
အၿပံဳးတုတစ္ခုကို ဖန္တီးကာ
သူ ႏႈတ္ဆက္သြားတဲ့ အဲဒီညက
ကၽြန္မ မ်က္၀န္းမွာ စံပယ္ေတြ တလက္လက္ထလို႕။

*မိနစ္ေတြရဲဲ႕ စကၠန္႕တိုင္းမွာ
အရိပ္လို မခြဲမခြာ ထာ၀ရအတူေနလိုသူကိုမွ
ကတိ၊ သစၥာ၊ မွာတမ္းစကားေတြ အထပ္ထပ္ေႃခြရင္း
“အသက္“လို႕ အဓိပၸါယ္ရတဲ့ ၿမိဳ႕ေလးဆီကို
လက္မျပပဲ ထြက္ခြာသြားခဲ့ေသာ
သူ………..။

*“ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ အတူရွိေနႏိုင္ဖို႕
တို႕ေတြ ခဏခြဲၾကဦးစို႕ေနာ္“
ထိုစကားစုကို
ေလးခုေျမာက္ ျပကၡဒိန္အား ၾကည့္ရင္း
တစ္ျခမ္းျမင့္ အၿပံဳးနဲ႕ ေရရြတ္တက္လာခဲ့ေသာ
ကၽြန္မ…………။

*လုပ္ငန္းခြင္ရဲ႕ တာ၀န္နဲ႕ ၀တၱရားကို
မလစ္ဟင္းပဲ တိက်စြာေက်ပြန္တက္ေပမယ့္
ခ်စ္သူထံအား တစ္လတစ္ေစာင္ေသာ္မွ်
စာမွန္မွန္ေရးဖို႕ သတိေမ့ ပ်က္ကြက္တက္ေသာ
သူ………….။

*ဒိုင္ယာရီထဲမွာ အနီေရာင္ၾကက္ေျခခတ္ေတြ
တစ္ခုတိုးလာတိုင္း၊ တိုးလာတိုင္း
ေၾကကြဲ၀မ္းနည္းစြာ ငို႐ိႈက္ရာကေန
ေအးစက္ေျခာက္ကပ္စြာ ရယ္ေမာတက္လာေသာ
ကၽြန္မ…………။

*စိတ္ဖိစီးမႈမ်ားတဲ့ လုပ္ငန္းခြင္ထဲမွာ
အရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို
မသိဟန္ေဆာင္ လစ္လ်ဳ႐ႈ႕တက္လာေသာ
သူ………
ကၽြန္မ ရင္ထဲကို ျမင္ေအာင္လွမ္းမၾကည့္ျဖစ္ဘူး။

*အိပ္မေပ်ာ္ေသာ ညဖက္ေတြရဲ႕
တစ္ကိုယ္ေရ လြမ္းဆြတ္မႈေတြမွာ
ေအးစက္ေစးထန္းတဲ့ လက္အစံုကို
တမ္းတမႈေတြ ပါ၀င္တဲ့အေၾကာင္း………
ကၽြန္မ……..
သူ႕ကုိ ျပန္မေျပာျပျဖစ္ဘူး။

*”ေရွ႕တစ္လွမ္းတိုးဖို႕ ေနာက္ႏွစ္လွမ္းဆုတ္ရတယ္”တဲ့
ေရြ႕လွ်ားေျပာင္းလဲမႈအတြက္
ဖိနပ္အသစ္ကို ခ်မစီးရဲခဲ့တဲ့
သူ နဲ႕ ကၽြန္မ ………
ေျခႏွစ္လွမ္းကို ၿပိဳင္တူဆုတ္လိုက္မိတာ
ေလးလွမ္းမကဘူး ေ၀းသြားခဲ့တယ္။

*ဒီလိုနဲ႕ပဲ
နာရီလက္တံေတြရဲ႕ ဦးတည္ရာကို
ေနာက္ေက်ာေပး ဆန္႕က်င္လိုက္တာ
ပိုေနၿမဲ၊ က်ားေနၿမဲ အျဖစ္မွာ ေ၀းေနဆဲ၊ လြမ္းေနဆဲ……
သူ နဲ႕ ကၽြန္မ ……….. ႏွစ္ေယာက္သားေလ
…. ပိုေနေ၀း၊ ၾကာေနေ၀း…..။    ။

ရင္ၿငိမ္းပန္း (ပခုကၠဴ)

သစ္ရြက္မရွိတဲ့ သစ္ပင္ဟာ သစ္ပင္ပဲ။
သစ္ပင္မရွိတဲ့ သစ္ရြက္ကေတာ့ အမိႈက္တဲ့။
။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။
တိုးတက္လာတဲ့ ေခတ္စနစ္နဲ႕ အညီ ပ်က္စီးယိုယြင္းမႈေတြက ေနာက္က တစ္ပါတည္း လုိက္လာတက္တာလဲ ေလာကရဲ႕ သဘာ၀ေပါ့။
အရာရာကို စမ္းသပ္စြန္႕စားခ်င္တဲ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္ အရြယ္ေတြ…..
နည္းပညာျမင့္ မီဒီယာေတြရဲ႕ လႊမ္းမိုးသိမ္းသြင္းမႈေအာက္ကို တစ္ျဖည္းျဖည္းနဲ႕ ေရာက္လာေနၿပီ။
လမ္းေၾကာငး္မွန္ကို ေရာက္သြားတဲ့ ကေလးေတြ ရွိေပမယ့္ ေရလိုက္လြဲတဲ့ ကေလးေတြ အမ်ားႀကီးပါ။
ပါတ္၀န္းက်င္မွာ ျမင္ေန၊ ၾကားေနရတာေတြလဲ လျခား၊ ရက္ျခားကေန ခု နာရီေလာက္ပဲ ျခားပါေတာ့တယ္။
အတုျမင္ အတက္သင္ဆိုတာ ကေလးေတြအတြက္ အမ်ားႀကီး အေရးႀကီးပါတယ္။
အထူးသျဖင့္ မိဘရဲ႕ အုပ္ထိန္းမႈေအာက္ကေန လြတ္ၿပီး အေဆာင္ေန ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူ၊ လူငယ္၊ လူရြယ္ေတြမွာ ပိုလို႕ အေရးႀကီးပါတယ္။
ေက်ာင္းသားအရြယ္၊ လူငယ္ဆိုတာ ေပ်ာ္ခ်င္တယ္၊ ပါးခ်င္တယ္၊ လြတ္လပ္ခ်င္တယ္…. ဒါ သဘာ၀ပဲ။
ဒါေပမယ့္ အရာရာတိုင္းမွာ အကန္႕အသတ္ရွိတယ္။ လိုအပ္တာထက္ ပိုလာရင္ေတာ့ ဒါဟာ အႏ ၱရာယ္ကို ဖိတ္ေခၚေနျခင္းပဲ။
။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။
ဂိမ္းေဆာ့တယ္ဆိုတာ ဦးေဏွာက္ကို အလုပ္ေပးတာ၊ စဥ္းစားႏိုင္တဲ့ ညဏ္ရည္ကို ႃမွင့္ေပးတာ။
ဒါေၾကာင့္ အသက္အရြယ္ႀကီးရင့္တဲ့ သူေတြကိုေတာင္ တစ္ေန႕တစ္နာရီ ဂိမ္းေဆာ့ဖို႕ ကၽြမ္းက်င္ပညာရွင္ေတြက အႀကံေပးထားတာေပါ့။
ခုေတာ့ ကေလးေတြ ဂိမ္းေဆာ့တာက ျပႆနာတစ္ခုကို ဦးတည္ေနၿပီ။
အမ်ားစုေသာ ေက်ာင္းသားေတြ ေက်ာင္းခ်ိန္ျပင္ပတင္ မကေတာ့ပဲ ေက်ာင္းခ်ိန္မွာပါ ဂိမ္းဆိုင္မွာ ေရာက္ေနၾကတယ္။
အတန္းမတက္ရံုတင္လားဆိုေတာ့ ထမင္းေမ့၊ ဟင္းေမ့ကို ညလံုးေပါက္ ကစားတဲ့သူက မ်ားေနတယ္။
အတန္းပညာကို ထိခိုက္ရံုသာမက၊ က်န္းမာေရး၊ လူမႈဆက္ဆံေရးေတြကိုပါ ထိပါးလာေနတယ္။
တစ္ခ်ိဳ႕ေဆးေက်ာင္းသားေတြ၊ ကြန္ပ်ဴတာေက်ာင္းသားေတြ၊ နည္းပညာေက်ာင္းသားေတြ….. ေက်ာင္းသားေတြဟာ
ခုဆို ဂိမ္းေက်ာင္းသားလုိ႕ ေခၚရမတက္ ေက်ာင္းထက္ ဂိမ္းဆိုင္မွာသာ အေနမ်ားေနၾကတယ္ေလ။
။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။
ဒီျပႆနာကို မေျဖရွင္းရေသးခင္မွာပဲ အင္တာနက္အသံုးျပဳမႈက တြင္က်ယ္လာတယ္။
လူငယ္လူရြယ္ေတြတင္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး အသက္အရြယ္မေရြး အင္တာနက္ကို စိတ္၀င္စားလာတယ္။
မီဒီယာရဲ႕ ဆြဲေဆာင္မႈက သိပ္ကို ေကာင္းလြန္းတာကိုး………….။
ကိုယ္တိုင္ေတာင္ တစ္ေန႕ကို သံုးနာရီေလာက္ အင္တာနက္ သံုးျဖစ္ေနတာေလ။
တကယ္တမ္း အသံုးခ်မယ္ဆိုရင္ သံုးနာရီဟာ ေဒတာရွာၿပီး ေဒါင္းလုဒ္ လုပ္ဖို႕ေလာက္ပဲ ရွိပါတယ္။
အိမ္က်မွ အေသးစိပ္ ျပန္ဖတ္ရတာဗ်။
ဒါေပမယ့္…….. အင္း ဒါေပမယ့္ဆိုတာက မသံုးခ်င္ေပမယ့္ အမ်ားဆံုးသံုးေနရတဲ့စကားျဖစ္ေနတယ္ဗ်ာ။
ခက္တာက အမ်ားစုက အင္တာနက္ဆိုရင္ ခ်က္မယ္ဆိုတာေလာက္ပဲ သိၾကေတာ့တယ္။
ဒီမွာလဲ အျပဳသေဘာထက္ အပ်က္သေဘာကို လမး္ေၾကာင္းက ေစာင္းေနတယ္။
ဒါကိုလဲ ျပႆနာတစ္ခုအေနနဲ႕ သတ္မွတ္ထားၾကေပမယ့္ ေျဖရွင္းဖို႕ နည္းလမ္း မေတြ႕ၾကေသးဘူး။
။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။
မီဒီယာေတြရဲ႕ ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳးထဲမွာမွ……..အဆိုးဆံုးကေတာ့………… အတူေနခ်စ္သူေတြ မ်ားလာတာပဲ။
အေနာက္ႏိုင္ငံေတြမွာ အတူေနခ်စ္သူေတြ ရွိၾကတာ မထူးဆန္းဘူး၊ ျပႆနာ မဟုတ္ဘူး။
သူတို႕ဆီမွာ လိင္ကိစၥနဲ႕ ပါတ္သက္ၿပီး ပညာေပးစံနစ္ေတြ ရွိတယ္။ အသိညဏ္ေတြ ေပးထားတယ္။ တရား၀င္ ခြင့္ျပဳထားတယ္။
ျမန္မာမိသားစုေတြ အစဥ္အလာက ဖြင့္ေျပာရတဲ့ ကိစၥ မဟုတ္ဘူးလို႕ သတ္မွတ္ထားၾကတာ။
မိဘနဲ႕ သားသမီးၾကားမွာ ေျပာအပ္တဲ့ ကိစၥ မဟုတ္ဘူးလို႕ ယူဆထားၾကတာ။
ဒီေတာ့……….ကေလးေတြမွာ လံုေလာက္တဲ့ အသိညဏ္ မရွိဘူး။ ျပည့္ျပည့္၀၀ နားလည္သေဘာေပါက္မႈ မရွိၾကဘူး။
သို႕ေသာ္…. စူးစမ္းခ်င္တဲ့ အရြယ္မွာ မီဒီယာေတြရဲ႕ ဆြဲေဆာင္မႈနဲ႕…….. ကေလးအခ်ိဳ႕ လမ္းေၾကာင္းမွားၾကတယ္။
”မွားေတာ့ ဘာျဖစ္လဲ….. ကိုယ္ျဖစ္ကိုယ္ခံေပါ့… ခင္ဗ်ား အပူမပါပါဘူးလို႕” ေတာ့ အေျပာခံရဖူးတယ္။
ဟုတ္ပါၿပီ….ဒါေပမယ့္ (သံုးရျပန္ၿပီဗ်ာ)….. ကိုယ္ျဖစ္တာ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း ခံရတာမွ မဟုတ္ပဲေလ…။
လိုအပ္တဲ့ အသက္အရြယ္နဲ႕ လိုက္ဖက္တဲ့ အသိညဏ္ မရွိပဲ.. ကိုယ္ထင္ရာ ကုိယ္လုပ္ၾကေတာ့ မလိုလားအပ္တဲ့ ျပႆနာက ရွိလာၿပီ။
ကဲ ဘယ္လိုမ်ား ေျဖရွင္းၾကသလဲ………။
။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။
အတူေနတုန္းကေတာ့ ဘာမွမစဥ္းစားမိဘူး။
သူကလဲ ကိုယ့္ကိုခ်စ္တယ္၊ ကိုယ္ကလဲ သူ႕ကို ခ်စ္တယ္။ ဒါဆို ၿပီးၿပီေပါ့. လို႕ ခပ္တိမ္တိမ္ ေတြးတဲ့သူကလဲ မနည္းဘူးေလ။
ဒါဆို အခ်ိန္တန္လို႕ လက္ထပ္ယူမယ္ဆိုေတာ့….. သူ မျပည့္စံု။ ကိုယ္မျပည့္စံု။ ပညာက တစ္ပို္င္းတစ္စ၊ အသက္က မျပည့္။
အဲဒီမွာ unwanted baby ဆိုတာ ျဖစ္လာေရာ……။
ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္တယ္ဆိုတဲ့ နည္းလမ္းေပါင္းစံုနဲ႕ ေျဖရွင္းၾကတယ္။
ယဥ္မင္းဦး (ေဆးတကၠသိုလ္) ရဲ႕ အက္တိုးပစ္ အပ်ိဳစင္ ဆိုတဲ့ စာအုပ္မွာ ေရးထားတာေတြက……..
တကယ့္အျပင္ေလာကမွာ ျဖစ္ပ်က္ေနတာေလးေတြပါ။ အခန္႕မသင့္ရင္ အသက္ကိုပါ ဆံုး႐ံႈးသြားႏိုင္တာေတြပါ။
(မဖတ္ရေသးသူမ်ား ရွာဖတ္ဖို႕ တိုက္တြန္းပါသည္)
ႏုနယ္တဲ့ အရြယ္မွာ မွားတက္ၾကပါတယ္။ မွားတယ္ဆိုတာကိုက လူ႕သဘာ၀ ျဖစ္ေနတာကိုး။
သို႕ေသာ္….. အဲဒီသို႕ေသာ္က ေတာ္ေတာ္ေလး ႀကီးမားပါသည္။
မေထြးႏုိင္၊ မမ်ိဳႏိုင္ဘ၀ေတြမွာ……တန္ဆာခံခဲ့ရတဲ့ အန္စာတံုးေလးေတြ မ်ားစြာ ရွိလာရသည္။
။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။
သားသမီးဆိုတာ မိဘရဲ႕ ေကာင္းေမြကို ခံစားထုိက္မွ ခံစားရေပမယ့္ ဆိုးေမြဆိုတာကိုေတာ့ ေမြးရာပါ ခံစားရတဲ့သူေတြပါ။
”ဒီေကာင့္သား ဒီေကာင္လိုပဲ လာမွာပဲ… မေအသမီး မေအအတုိင္း ေနမွာေပါ့…. ”ဆိုတာေတြက ၾကားဖူးေနၾကေနမွာပါ။
မိဘက သားသမီးကို ေရြးခ်ယ္ခြင့္ ျပဳလုပ္ႏိုင္ေပမယ့္ သားသမီးဆိုတာ မိဘကို ေရြးခ်ယ္ခြင့္ မရွိဘူးေလ။
သားသမီးကို မိဘေတြက ပံုသြင္းယူလို႕ ရႏိုင္ေသးတယ္ဗ်။ ရာခိုင္ႏႈန္းေတာ္ေတာ္ မ်ားပါတယ္။
ဒါေပမယ့္(သံုးရျပန္ၿပီ) မိဘဆိုတာကို သားသမီးက ေကာင္းေကာင္းဆိုးဆိုး မိဘပဲ မဟုတ္လား။
ျမန္မာမိသားစုေတြရဲ႕ ထံုးတမ္းအစဥ္အလာအရ အထက္လူ၊ အႀကီးလူကို ျပန္ေျပာခြင့္ မရွိၾကဘူး။
ကေလးေတြဟာ ေခါက္ၿပီး ပစ္လုိက္တဲ့ အံစာတုံးေလးေတြလို…..ဘယ္မိဘနဲ႕ ဆံုရမလဲဆိုတာ ဘုရားမွလြဲၿပီး ႀကိဳမသိႏို္င္ဘူးေလ။
ေရွးေရွးဘ၀က ကုသိုလ္ကံနဲ႕ ဆိုင္တယ္ဆိုေပမယ့္ လက္ရွိဘ၀မွာ ႀကံဳေနရတဲ့ မိဘရဲ႕ စိတ္ေနသေဘာထားေပၚမွာပဲ
ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကံၾကမၼာက မူတည္ေနတယ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွ ျငင္းႏိုင္မယ္ မထင္ပါဘူး။
သူ႕ေသြးကေန ကိုယ္သားျဖစ္လာတဲ့ ကေလးငယ္ေတြကို ပစ္ခဲ့ရတဲ့ မိခင္တို႕ရဲ႕ စိတ္အခက္အခဲကို လွမ္းျမင္ႏိုင္ေပမယ့္…..
(ေျပာလာမွာဗ် ဘယ္သူကေတာ့ ကိုယ့္ကေလးကို ပစ္ခ်င္မွာလဲ မျဖစ္လို႕သာေပါ့ ဆိုတာေတြေလ..)
တကယ္ဆို အစကတည္းက ထိန္းသိမ္းသင့္တာလားလို႕ ေျပာခ်င္တယ္။
။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။
ေျပာရရင္ေတာ့ ကိုယ့္ေပါင္ကိုလွန္ေထာင္းရသလိုပါပဲ……. မိန္းကေလးေတြကိုပဲ အျပစ္တင္ခ်င္တယ္။
ေယာကၤ်ားေလးဆိုတာကေတာ့ ရရင္ ရသေလာက္ ယူမွာပဲဗ်။
(ေစာ္ကားတာ မဟုတ္ပါ၊ ကိုယ့္ေမာင္၊ ကိုယ့္အစ္ကိုက အစ ျမင္ဖူးၿပီးသားမို႕ပါ…)
ေရွးတုန္းကလို သံုးႏွစ္သံုးမိုးေစာင့္ၿပီး ၊ ဆယ္ႏွစ္ဆယ္မိုး ရွိမွ လက္ထပ္ဖို႕ ေျပာတာမဟုတ္ပါ။
ေခတ္အရ ျမင္ျမင္ခ်င္းလဲ ခ်စ္ႏိုင္ပါသည္။ မျမင္လဲပဲ ခ်စ္ႏိုင္ပါသည္။ အသံေလးနဲ႕လဲ ခ်စ္လုိ႕ ရပါသည္။
အသည္းေပါက္မတက္ ခ်စ္တယ္ေျပာေျပာ၊ အသက္ထက္ ခ်စ္တယ္ေျပာေျပာ…..ဘယ္လိုပံုစံမ်ိဳးနဲ႕ ျဖစ္ေစ. ခ်စ္လို႕ ရပါသည္။
သို႕ေပသိ(ဒါေပမယ့္ မသံုးခ်င္ေတာ့လို႕ဗ်)………လက္မထပ္ခင္အခ်ိန္ထိေတာ့…………
မိန္းကေလးမ်ား ကိုယ့္ကိုကိုယ့္ ေစာင့္ေရွာက္ေစခ်င္ပါသည္………တန္ဖိုးထားေစခ်င္ပါသည္…….. တင့္တယ္ေစခ်င္ပါသည္………………။
(ကိုယ့္ကိုကိုယ္မွ တန္ဖိုးမထားပဲ တျခားလူက တန္ဖိုးထားမႈကို မေမွ်ာ္လင့္ပါနဲ႕ေတာ့)
ေျပာသံၾကားဖူးပါသည္။ ေယာကၤ်ားေတြက အိုင္ေတြ႕ရင္ေျခေဆးတက္ၾကသည္တဲ့။
ဒါက ကိုယ္က အိုင္အမ်ိဳးအစား ျဖစ္ေနရင္ေတာ့ အေဆးခံရေကာင္း ခံရပါလိမ့္မည္။
တစ္ကယ္လို႕သာ ကိုယ္က ေသာက္ေရ ျဖစ္ေနရင္ေတာ့ လြယ္လြယ္ကူကူေတာ့ ေျခေဆးခံရလိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။
ထို႕ေၾကာင့္ မိမိကိုယ္မိမိ ေျခေဆးစရာ အိုင္အျဖစ္ မေရာက္ေအာင္ ဆင္ျခင္ထိန္းသိမ္းေစခ်င္ပါသည္။
”မွားတက္တာက လူ႕သဘာ၀၊ အမွားနည္းတာ လူ႕အရည္အခ်င္း” ဆိုတာ သိေစခ်င္ပါသည္။
။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။
အဓိက ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ………
ကမာၻ႕ရြာႀကီးထဲမွာ…….အိုင္စီတီေခတ္ႀကီးထဲမွာ…..မီဒီယာေလာကႀကီးထဲမွာ…….
အင္တာနက္အ၀န္းအ၀ိုင္းႀကီးထဲမွာ……အံစာတံုးေလးေတြ တန္ဆာခံ မျဖစ္ေစခ်င္ဘူးဗ်ာ..။
ဒါဟာ လက္သီးတစ္ဆုပ္စာ ဦးေဏွာက္ေလးနဲ႕ စဥး္စားၿပီး လက္တစ္၀ါးစာ ရင္ဘတ္ထဲက ….
ကမာၻႀကီးေလာက္ ႀကီးမားေသာ ဆႏၵတစ္ခုလို႕ပဲ ယူဆပါစို႕..။
”အံစာတံုးေလးမ်ား တန္ဆာခံဘ၀က လြတ္ကင္းၾကပါေစ………….”
။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။
(ကိုယ္ကိုတိုင္က ေတာ္လြန္း၊ တက္လြန္း၊ သိလြန္း၍ ေျပာေနျခင္း မဟုတ္ပါ။
ႀကံဳခဲ့၊ ၾကားခဲ့၊ ျမင္ခဲ့ရသမွ်ကို တက္ႏိုင္သေလာက္ လက္ဆင့္ကမ္းျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
ကိုယ္တိုင္လဲ perfect ျဖစ္သူ မဟုတ္ပါ။ ႀကိဳးစားဆဲ အဆင့္သာ ျဖစ္ပါသည္။
လူဆိုတာ ကိုယ့္ခံယူခ်က္နဲ႕ ကိုယ္ေတြမို႕ ႀကိဳက္သလို သေဘာထား ကြဲလြဲခြင့္ရွိပါသည္။
စိတ္ႀကိဳက္ ေ၀ဖန္ခြင့္ရွိပါသည္။ အဆင္ေျပသလို ဆင္ေျခေပးခြင့္ရွိပါသည္။
အျပဳသေဘာကိုေဆာင္၍ ဒီပို႕စ္ေလးအား တင္ျခင္းျဖစ္ပါသျဖင့္….မိမိကိုယ္ကို လိပ္ျပာသန္႕ပါသည္။
တက္ႏိုင္သမွ် လက္ဆင့္ကမ္း ေျပာေပးဖို႕လဲ တိုက္တြန္းပါသည္။
မည္သို႕ မွတ္ခ်က္မ်ိဳးမွ မေပးသည့္တိုင္ေအာင္ ဆံုးေအာင္အထိ ဖတ္ေပးသူမ်ားအား ေက်းဇူးတင္ပါသည္။)
။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

ေလးစားစြာျဖင့္……

နန္းေလေျပႏု

အႀကီးနဲ႕ အငယ္ကို ဖယ္ထားလိုက္ရင္
ညီအစ္မဆိုတာပဲ
က်န္မွာ မဟုတ္လား။

ငါ မွားၿပီး မင္းမွန္တဲ့အခါ
မင္း အစ္မလုပ္ၿပီး ဆံုးမေပါ့……..
မင္းမွားၿပီး ငါမွန္တဲ့အခါ
မင္း ညီမလုပ္ၿပီး နာခံလုိက္ေပါ့……။

ငါ့ရယ္သံေတြ
မင္းႏႈတ္ခမ္းက ထြက္က်တဲ့အထိ
မင္း ငို႐ိႈက္သံေတြ
ငါ့ႏႈတ္ခမ္းက ပြင့္အန္တဲ့အထိ
ရင္ခ်င္းထပ္လို႕ ခ်စ္ခဲ့ၾကတာပဲ။

မင္းႀကံဳလာတဲ့ ကိစၥတိုင္းမွာ
ေရွ႕ကေန ငါ မားမားရပ္ခဲ့သလို
ငါႀကံဳခဲ့တဲ့ ျပႆနာတိုင္းမွာ
ေနာက္ကေန မင္း ႀကံ့ႀက့ံခိုင္ေပးခဲ့တာပဲ။

မင္း စိတ္ဆိုးေအာင္ ငါလုပ္ခဲ့ဖူးသလို
ငါ ေဒါသထြက္ေအာင္ မင္း စခဲ့ဖူးတယ္
စိတ္ေကာက္၊ ရန္ျဖစ္ၿပီး
သေဘာထားေတြ ကြဲလြဲခဲ့ဖူးတယ္။

မင္းဖ်ားတုန္းက ငါလုိက္ဖ်ားခဲ့သလို
ငါ မ်က္ရည္က်ေတာ့ မင္းလုိက္ငိုခဲ့ဖူးတယ္
သံုးႏွစ္ေက်ာ္ ကြာေပမယ့္
အႁမြာေတြ ထင္ရေလာက္ေအာင္
တို႕ႏွစ္ေယာက ္စည္းလံုးခဲ့ဖူးတယ္။

ရန္ျဖစ္ထားတဲ့အခါ
သီခ်င္းဆိုၿပီး ေစာင္းတက္တဲ့ မင္းကို
ငါ… အခု လြမ္းလို႕
မ်က္ရည္က်တယ္……….။

စကားနညး္သေလာက္
အခ်က္က်က် ေျပာဆိုတက္တဲ့
မင္းရဲ႕ အသံစာစာကို ငါ……..
အခု လြမ္းလို႕ မ်က္ရည္က်တယ္…..။

မတည့္ေပမယ့္
အၿမဲအတူေနခဲ့တဲ့ မင္းနဲ႕ငါ
ထမင္းစားခ်ိန္တိုင္း တြတ္ထိုးခဲ့တာ
ငါ အခု လြမ္းလို႕ မ်က္ရည္က်တယ္………။

မင္းကို လြမး္လို႕ ငိုမိတဲ့ ဒီအခ်ိန္မွာ
၀မ္းနည္းေအာင္ လုပ္ခဲ့သမွ်အတြက္
ငါ………
အခု လက္နက္ခ် ေတာင္းပန္တယ္………။

ငါ့ရဲ႕ ျမတ္ႏိုးပူပန္မႈနဲ႕
လက္ျဖန္႕မိုး ေစာင့္ေရွာက္မႈေတြက
မင္းအတြက္ ေလာင္းရိပ္တစ္ခု ျဖစ္ေနခဲ့တဲ့အတြက္
ငါ……..
အခု ႏႈတ္ထြက္ ေတာင္းပန္တယ္……….။

ေသခ်ာတာကေလ
မင္းငိုတိုင္း ငါ အေလွ်ာ့မေပးခဲ့တာက
ေလာကႀကီးမွာ ငိုေႂကြးမႈနဲ႕
ကိုယ္လိုခ်င္တာ မရႏိုင္ဘူးဆိုတာ သိေစခ်င္လို႕ပါ။

ငါကိုယ္တိုင္ထက္၊ ငါ့အတၱထက္
ငါ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ထက္၊ ငါ့ခ်စ္သူထက္
အရာအားလံုးထက္…….
မင္းကို………
ငါ့ညီမေလးကို ပိုခ်စ္တာေပါ့ကြယ္။

ဘြဲ႕တစ္ခုရတဲ့အထိ
ငါ့ ရင္ရိပ္ေအာက္မွာ
မင္း မြန္းၾကပ္ေကာင္း မြန္းၾကပ္ခဲ့လိမ့္မယ္
ဒါဟာ လံုၿခံဳေစလိုမႈ တစ္ခု သက္သက္ပါ။

ခုခ်ိန္ထိ ကေလးတစ္ေယာက္လို
သေဘာထားခ်စ္ခင္ေပမယ့္လည္း
မင္း အရြယ္ေရာက္ ႀကီးျပင္းလာၿပီဆိုတာ
ငါ အသိအမွတ္ျပဳ လက္ခံပါတယ္။

ဘယ္လမ္းေၾကာင္းက ဘယ္လိုဆိုတာ
ေျပာျပၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာေတာ့
မင္းအတြက္
လြတ္လပ္တဲ့ စဥ္းစားဆံုးျဖတ္ခြင့္ ေပးထားၿပီးသားပါ။

ငါကိုယ္တိုင္
အနီးကပ္ လိုက္ပါေစာင့္ေရွာက္ခြင့္မရတဲ့
ဟိုးအေ၀းမွာ မင္း………
ေျပာစရာစကားနဲ႕ တိုင္ပင္စရာ အေၾကာင္းအရာေတြ ရွိေနခဲ့ရင္………

ညီမေလးေရ
အႀကီးနဲ႕ အငယ္ကို ဖယ္ထားလိုက္ရင္
ညီအစ္မပဲ က်န္တာမဟုတ္လား
အစဥ္အလာေဟာင္းထဲက ေဖာက္ထြက္ခဲ့ပါ
ေဟာဒီမွာ
သူငယ္ခ်င္းတျဖစ္လဲ ရဲေဘာ္ရဲဘက္ အစ္မႀကီးက
ေႏြးေထြးတဲ့ ရင္ခြင္မွာ အၾကင္နာအျပည့္နဲ႕
ႏွစ္သိမ့္အႀကံေပးဖို႕ အသင့္ရွိတယ္………….။ ။

မင္းေရဆာခ်ိန္
ေရတစ္ခြက္ေပးဖို႕
ငါ……..မရွိခဲ့ရင္
မင္း၀မ္းနည္းခ်ိန္
ႏွစ္သိမ့္ေပးဖို႕
ငါ……မရွိခဲ့ရင္
မင္း ဒုကၡေရာက္ခ်ိန္
ခြန္အားေပးဖို႕
ငါ…….မရွိခဲ့ရင္
မင္းလိုအပ္ခ်ိန္
ကူညီၾကင္နာဖို႕
ငါ……..မရွိခဲ့ရင္
(ငါဟာေလ)
၀ိညဥ္ဘ၀မွာမို႕
ငါ့ကို ခြင့္လႊတ္ေပးပါေနာ္။             ။

ရင္ၿငိမ္းပန္း(ပခုကၠဴ)

ႀကိဳတင္သိမထားခဲ့တဲ့
ရင္ခုန္သံတစ္ခုမွာ
တုပမႈေတြ ပါလိမ့္မယ္လို႕
ထင္လား………။

ယံုၾကည္မႈတစ္ခုနဲ႕
ေပးအပ္ခဲ့တဲ့ ခ်စ္ျခင္းမွာ
ဟန္ေဆာင္မႈေတြ ပါလိမ့္မယ္လို႕
ထင္လား……..။

ျမတ္ႏိုးမႈတစ္ခုနဲ႕
ကိုင္ဆြဲထားတဲ့ လက္ေတြမွာေရာ
ေရြးခ်ယ္မႈေတြ ပါေနမယ္လို႕
ထင္ထားလား……….။

ဘာအကၡရာမွ မသံုးဘဲ
အရိုးသားဆံုး ခ်စ္ခဲ့တာေတာင္
နင့္မ်က္လံုးမွာ
ေတြေ၀မႈေတြ ေတြ႕ေနရေသးတယ္။

တကယ္ဆို……….
နင္မဖတ္တက္ခဲ့တဲ့ ငါ့မ်က္ႏွာေပၚမွာ
နင့္အတြက္ အၾကင္နာေတြ
ေနရာအျပည့္ယူေနခဲ့တာပါ။

တကယ္ဆုိ………
သာယာလွပတဲ့ စကားေတြ
ငါမေျပာတက္ခဲ့ေပမယ့္
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မပါတဲ့
အရိုးရွင္းဆံုးေမတၱာေတြ
ရင္ဘက္ထဲမွာ အျပည့္ရွိတာပါ။

ေက်းဇူးျပဳၿပီး……….
သံသယဆိုတာေတြ
ခဏခြာခ်လိုက္ပါ ခ်စ္သူ
ၿပီးေတာ့ေလ
အခ်စ္ကို ဖန္တီးယူလို႕ မရဘူးဆိုတာ
………..ယံုေပးပါ။ ။

ရင္ၿငိမ္းပန္း(ပခုကၠဴ)

============

စကားေတြ အမ်ားႀကီးမေျပာခ်င္ဘူး

တိက္တိက္ေလးပဲ ေနခ်င္တယ္။

မနက္ျဖန္ကိုေတြးရင္း

ခ်ခ့ဲမိတဲ့သက္ျပင္းေတြ

ကြင္းျပင္တစ္နံတစ္လ်ားမွာ

တစ္စစီ တစ္ခုစီ ျပန္႕က်ဲလို႕………….။

တစ္ခုတည္းေသာ

ကိုးကြယ္ယံုၾကည္ရာ

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အလင္းေရာင္ကလည္း

မွိန္ပ်ေအးစက္လို႕…………..။

ခ်စ္သူ႕အိမ္ေလးအတြက္

ထားရွိခဲ့တဲ့ ႏႈတ္ကတိစကားေတြနဲ႕ သစၥာတရားေတြက

လက္ေတြ႕ဘ၀နဲ႕ ယွဥ္လာတဲ့အခါ

အားလံုးဟာ မႈန္၀ါးသြားတယ္။

ေရွ႕တစ္လွမ္းအတြက္

ေနာက္ႏွစ္လွမ္းဆုတ္ၿပီး အားယူေနရသူအဖို႕

တစ္ေန႕ေတာ့ေရာက္မယ့္ ပုဂံဟာ

တကယ္ဆိုေတာ့ ေ၀းေနေသးတယ္။

မွားတဲ့ဘက္မွာ ဘယ္သူရွိသလဲလို႕

လူျပန္စစ္ၾကည့္တဲ့အခါ

ကိုယ့္ကိုကိုယ္ကလြဲလို႕

အျပစ္ဖို႕စရာရယ္ မရွိဘူးေလ။

သတိရျခင္း အပါအ၀င္

အားလံုးကို လက္လႊတ္လိုက္ရခ်ိန္မွာ

စကားေတြ မေျပာခ်င္ဘူး

တိက္တိက္ေလးပဲ ေနခ်င္ေတာ့တယ္။ ။

ရင္ၿငိမ္းပန္း(ပခုကၠဴ)